45
ب) تعبير «من دونه»
خداوند سبحان مىفرمايد:
(قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلاٰ يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لاٰ تَحْوِيلاً) (اسراء: 56)
بگو: كسانى را كه غير از خدا (معبود خود) مىپنداريد، بخوانيد! آنها نه مىتوانند مشكلى را از شما برطرف سازند، ونه تغييرى در آن ايجاد كنند.
از اين آيه استفاده مىشود كسانى كه غير خدا را صدا زده و از او درخواست حاجت كرده بدون آنكه ارتباط را با خدا قطع كنند، مشمول اين آيه نمىشوند.
ج) تعبيرهاى مختلف از «من دون الله»
در قرآن كريم هنگامى كه سخن از اعتقاد مشركان و عمل شركآلود آنها به ميان مىآيد و آن را با كلمه (من دون الله) بيان مىكند كه دلالت بر ديدگاه استقلالى مشركان درباره خدايانشان دارد كه رابطه كارهاى آنان را با خدا و تحت اراده و مشيت بودن آن را قطع كردهاند؛ آن را با تعبيرهاى مختلف بيان مىكند و ديدگاههاى آنان را در مورد بتها و خدايانشان غير از خداوند متعال تبيين مىنمايد، اعتقادى كه هرگز قابل انطباق بر مسلمانانى نيست كه اعتقادشان درباره اولياى الهى اين است كه دعاى آنان مستجاب مىباشد و مورد قبول الهى است و مىتوانند به اذن و اراده الهى معجزه نمايند، خصوصاً آنكه حيات برزخى در جاى خود ثابت شده و با حال حيات فرقى ندارد. و لذاست كه حضرت عيسي(ع)