44اعتقاد در عرض هم قرارگرفتن شريكان با خدا را نفى كرده و اينكه غير خدا بتواند بدون اذن او تصرفى (به نحو عرضيت نه طوليت) را داشته باشد ردّ نموده و آن را با تعبيرات مختلف بيان كرده است:
الف) تعبير «مع الله»
خداوند متعال مىفرمايد:
(لاٰ تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ إِلٰهاً آخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوماً مَخْذُولاً) (اسراء: 22)
هرگز معبود ديگرى را با خدا قرار مده، كه نكوهيده و بىيار وياور خواهى نشست!
و نيز مىفرمايد:
(وَ لاٰ تَجْعَلْ مَعَ اللّٰهِ إِلٰهاً آخَرَ فَتُلْقىٰ فِي جَهَنَّمَ مَلُوماً مَدْحُوراً) (اسراء: 39)
وهرگز معبودى با خدا قرار مده، كه در جهنم افكنده مىشوى، در حالى كه سرزنش شده، ورانده (درگاه خدا) خواهى بود!
همچنين مىفرمايد:
(قُلْ لَوْ كٰانَ مَعَهُ آلِهَةٌ كَمٰا يَقُولُونَ إِذاً لاَبْتَغَوْا إِلىٰ ذِي الْعَرْشِ سَبِيلاً) (اسراء: 42)
بگو: اگر آنچنان كه آنها مىگويند با او خدايانى بود، در اين صورت، (خدايان) سعى مىكردند راهى به سوى (خداوند) صاحب عرش پيدا كنند.
«معيت» دلالت بر شركت به نحو عرضيت دارد و لذا آيات فوق شامل كسانى كه غير خدا را خوانده و از او به نحو عرضيت درخواست حاجت كرده مىشود.