193 واو اگر بخواهد، مشكلى را كه بهخاطر آن او را خواندهايد، برطرف مىسازد؛ وآنچه را (امروز) همتاى خدا قرار مىدهيد، (در آن روز) فراموش خواهيد كرد.
ونيز مىفرمايد:
وَ إِذٰا مَسَّ الْإِنْسٰانَ ضُرٌّ دَعٰا رَبَّهُ مُنِيباً إِلَيْهِ ثُمَّ إِذٰا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِيَ مٰا كٰانَ يَدْعُوا إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَ جَعَلَ لِلّٰهِ أَنْدٰاداً لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلاً إِنَّكَ مِنْ أَصْحٰابِ النّٰارِ (زمر:8)
هنگامى كه انسان را زيانى رسد، پروردگار خود را مىخواند وبه سوى او باز مىگردد؛ امّا هنگامى كه نعمتى از خود به او عطا كند، آنچه را به خاطر آن قبلاً خدا را مىخواند از ياد مىبرد وبراى خداوند همتايانى قرار مىدهد تا مردم را از راه او منحرف سازد؛ بگو: چند روزى از كفرت بهره گير كه از دوزخيانى.
ونيز مىفرمايد:
وَ إِذٰا غَشِيَهُمْ مَوْجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللّٰهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ (لقمان:32)
وهنگامى كه (در سفر دريا) موجى همچون ابرها آنان را بپوشاند خدا را با اخلاص مىخوانند.
وامر دوم آن است كه گذشتگان همراه با خدا افراد مقربى از انبيا واوليا وملائكه را مىخوانده ويا درختها وسنگهايى را صدا مىزدند، ولى مطيع خدا بودند واو را معصيت نمىكردند، امّا اهل زمان ما با خدا كسانى را مىخوانند كه از فاسقترين مردمند... 1