127و مى‌فرمايد:

قُلْ إِنَّمٰا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوٰاحِشَ مٰا ظَهَرَ مِنْهٰا وَ مٰا بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ أَنْ تُشْرِكُوا بِاللّٰهِ مٰا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطٰاناً وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللّٰهِ مٰا لاٰ تَعْلَمُونَ (اعراف: 33)

بگو: خداوند، تنها اعمال زشت را، چه آشكارا باشد چه پنهان، حرام كرده است و (همچنين) گناه و ستم به‌ناحق را، و اينكه چيزى را كه خداوند دليلى بر آن نازل نكرده، شريك او قرار دهيد، و به خدا مطلبى نسبت دهيد كه نمى‌دانيد.

مطابق اين آيات شركى كه مشركان در آن قرار گرفته بودند حاكميت پيدا كردن سلطه و رغبت و هوا و اراده آنان بر اراده خداوند متعال و سلطه او بوده نه اينكه اصل واسطه نفى شده و مورد نكوهش قرار گرفته باشد.

دسته سوم

دسته ديگرى از آيات است كه با تعبير عبادت از غير خداوند متعال آمده و دلالت دارد بر اينكه توسل به وسائط و شفيعان بدون سلطه و اذن از جانب خداوند عزوجل موجب عبادت وسائط اختراعى مى‌شود.

خداوند متعال مى‌فرمايد:

وَ يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ مٰا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطٰاناً وَ مٰا لَيْسَ لَهُمْ بِهِ عِلْمٌ (حج:71)

آنها غير از خداوند، چيزهايى را مى‌پرستند كه او هيچ‌گونه دليلى بر آن نازل نكرده است، وچيزهايى را كه علم وآگاهى به آن ندارند.