69
لاَصْطَفىٰ مِمّٰا يَخْلُقُ مٰا يَشٰاءُ سُبْحٰانَهُ هُوَ اللّٰهُ الْوٰاحِدُ الْقَهّٰارُ) (زمر:2- 4)
ما اين كتاب را به‌حقّ بر تو نازل كرديم؛ پس خدا را پرستش كن ودين خود را براى او خالص گردان! آگاه باشيد كه دين خالص از آن خداست، و آنها كه غير خدا را اولياى خود قرار دادند ودليلشان اين بود كه: اينها را نمى‌پرستيم مگر به‌خاطر اينكه ما را به خداوند نزديك كنند، خداوند روز قيامت ميان آنان در آنچه اختلاف داشتند داورى مى‌كند؛ خداوند آن كس را كه دروغگو وكفران‌كننده است هرگز هدايت نمى‌كند! اگر (به‌فرض محال) خدا مى‌خواست فرزندى انتخاب كند، از ميان مخلوقاتش آنچه را مى‌خواست برمى‌گزيد؛ منزّه است (از اينكه فرزندى داشته باشد)! او خداوند يكتاى پيروز است!
حقيقت افراط و تفريط در دين
تفريط در دين عبارت از ناقص كردن حدود الهى و قيام ننمودن به حدود دين است، به جهت عدم اهتمام بر حفظ حدود الهى و عدم ميل و رغبت به التزام به آنكه از پيروى هواى نفس سرچشمه مى‌گيرد. افراط و غلو در دين با تجاوز از حدود الهى و توسعه در مساحت دين، بيشتر از آنچه كه خداوند توسعه داده مى‌باشد، و منشأ آن مبالغه در دفاع از دين بدون بصيرت است تا به خيال خود به درجه اعلى از كمالات برسد.
گاهى غلو در دين به جهت سوء فهم افراد در حقيقت دين است كه يا ناشى از اجتهادات خود فرد مى‌باشد و يا برگرفته از اجتهادات امام