91همچنين بخارى از ابىبُرده نقل مىكند: «عايشه به ما عبايى نمدى نشان داد و گفت: جان پيامبر[ (ص) ] در همين لباس گرفته شد».
سليمان از حميد از ابىبُرده بر اين روايت چنين افزوده كه بُرده مىگويد: «عايشه براى ما لنگى ضخيم كه در يمن درست مىشود و عباى پشمين نمدى بيرون آورد». 1
اين اشياء و مانند آنها، بعد از وفات پيامبر (ص) در دست همان كسانى كه آنها را داشتند، باقى ماند؛ چنانكه ابن حجر دربارۀ اين مطلب آشكارا مىگويد:
پيامبر[ (ص) ] ميراثى به جا نگذاشت و اموال به جا مانده از او فروخته نشد. بلكه براى تبرك جستن، در دست كسانى باقى ماند كه قبلاً نزد آنان بود. اگر آنچه داشت ميراث مىبود، هر آينه تقسيم مىشد و فروخته مىشد. 2
بنابراين ترديدى نيست كه بعضى از اموال رسول خدا (ص) ، مانند لباس و سلاح و غيره، نزد اهلبيت عليهم السلام بوده است؛ زيرا آنان نسبت به ديگران سزاوارتر بودند. برخى از روايات نيز بر اين مطلب دلالت دارند كه به نمونهاى از آنها اشاره مىكنيم:
بخارى و مسلم از ابن شهاب چنين نقل كردهاند كه على بن الحسين به او فرمود:
هنگامى كه ما از نزد يزيد بن معاويه پس از كشتهشدن حسين بن على عليهم السلام به مدينه برگشتيم، مسور بن مخرمه به ديدار ما آمد و عرضه داشت: «آيا چيزى هست كه به من دستور دهى تا براى شما انجام دهم؟» به او گفتم: «آيا تو همان كسى نيستى كه شمشير رسول خدا[ (ص) ] به او داده شده؟ من مىترسم كه اين جماعت، آن را به زور از تو بگيرند و به خدا سوگند اگر آن را به من بدهى، تا جان در بدن دارم، دست كسى به آن نمىرسد...». 3
با توجه به اين روايات، اين راز آشكار مىشود كه چرا پيامبر (ص) ، آيات و نشانههاى