240 مخصوص براى اهل بيت عليهم السلام شمرده نشود. به همين جهت، آيۀ تطهير إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً را از اصحاب كساء برگرداندند و گمان كردند كه ويژۀ زنان پيامبر (ص) است يا علاوه بر اين زنان، على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام را نيز فرا مى‌گيرد. درحالى‌كه احاديث بسيارى وجود دارد كه منظور از اهل بيت در اين آيه، على و فاطمه و دو فرزند آنهاست عليهم السلام . ¹ از جملۀ آنها، روايتى است كه ترمذى و ابن جرير و ابن منذر و حاكم كه همگى آن را صحيح مى‌دانند، و ابن‌مردويه و بيهقى در سنن خويش به چند سند، از ام‌سلمه چنين نقل مى‌كنند:

آيۀ إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً در خانۀ من نازل شد، درحالى‌كه فاطمه و على و حسن و حسين[ عليهم السلام ] در خانه بودند. رسول خدا[ (ص) ] آنها را زير عباى خود گرفت، سپس فرمود: «اينان اهل‌بيت من هستند. پس [خدايا!] آلودگى را از آنها بزدا و ايشان را پاك و پاكيزه بگردان».

پيامبر (ص) با زيرعبابردن آنها مى‌خواست به ديگران بفهماند آن كسانى كه خداوند پليدى را از آنها دور نموده، همان پنج تن هستند، نه زنان ايشان (ص) و حتى شامل ام‌سلمه هم نمى‌شود كه ماجرا در خانۀ او رخ داده يا آيه در خانه‌اش نازل شده بود. به همين جهت، وقتى ام‌سلمه عبا را كنار زد تا داخل شود، پيامبر (ص) عبا را از دست او كشيد و مانع داخل‌شدن او شد و فرمود: «عاقبت تو بر خير است، عاقبت تو بر خير است». ²

حال اگر بگوييم زيرعباگرفتن چنين دلالتى ندارد، نتيجه‌اين مى‌شود كه كار