182 ايشان) به صورت آشكار يا پنهان قائلاند و معتقدند كه امامت، از فرزندان او بيرون نمىشود. 1
شهرستانى در شرح حال امام صادق عليه السلام مىگويد:
او علم فراوان در دين، و ادب كامل در حكمت، و زهد بسيار در دنيا [داشت] و از شهوات كاملاً پرهيزكار بود... و مدتى در مدينه اقامت داشت و شيعيان و دوستداران او از اسرار علومى كه بيان مىنمود، بهرهمند مىشدند. 2
2. ابن منظور در كتاب لسانالعرب و فيروزآبادى در قاموسالمحيط و زبيدى در تاجالعروس مىگويند:
اين نام (شيعه) بر پيروان على و اهل بيت او - رضوان الله عليهم اجمعين - رواج يافته تا جايى كه عنوان خاص آنها شده، به صورتى كه اگر گفته شود: «فلانى از شيعه است» خواهيم دانست كه از پيروان آنهاست. 3
3. زُهرى مىگويد: «شيعه گروهى هستند كه ميل به عترت پيامبر[ (ص) ] داشته و از آنها پيروى مىكنند». 4
4. ابن خلدون مىگويد: «بدان كه لفظ شيعه، از جهت لُغت، يعنى ياران و پيروان، و در عُرف فقهاء و متكلمين - از گذشته تا به حال - بر پيروان على[ عليه السلام ] و فرزندانش
اطلاق مىشود». 5
ثالثاً: راه و روش شيعه، بيانگر دوستى با اهل بيت عليهم السلام و پيروى از آنهاست. نوشتن علوم و معارف اهل بيت عليهم السلام و روايت احاديث آنها، عمل به گفتارشان و سر تسليم