137اشعار مثنوى، مىگويد:
پيش من آوازت آواز خداست
عاشق از معشوق حاشا كى جداست
اتصالى بىتكيف بىقياس
هست رب النّاس را با جان ناس 1
همانگونهكه ملاحظه مىشود، آواز حسامالدين آواز خداست؛ چون بهعنوان عاشق واقعى، هرگز از معشوق خود جدا نيست. حتى مولوى فراتر از آن مىرود و مىگويد ارتباط عاشق و معشوقى، ارتباطى بىتكيف و تعريفناپذير است و خداوند متعال با جان بندگان خود در ارتباط است.
پنج - خدو انداختن خصم بر روي حضرت علي(ع)
مولوى از حكايت خدو انداختن خصم در جنگ بر روى اميرمؤمنان علي(ع)، به منظور اثبات اتحاد عاشق و معشوق بهره مىجويد. ايشان، حضرت علي(ع) را بهعنوان ولى كامل خدا، مظهر اتحاد ربوبى با حضرت حق مىداند و با طرح لطايف عرفانى فراوان در اين داستان، خشمگين نشدن مولاى عارفان در برابر خدوى خصم را دليل بر اتصاف و اتصال او به كمالات ربوبى و مظهر اسما و صفات الهى معرفى مىكند:
از على آموز اخلاص عمل
شير حق را دان منزه از دغل
در غزا، بر پهلوانى دست يافت
زود شمشيرى برآورد و شتافت
او خدو انداخت بر روى على
افتخار هر نبى و هر ولى 2
معناى اين ابيات، آن است كه بايد از حضرت علي(ع) اخلاص را كه مقام «مخلصين» است، بياموزى و آن شير حق را از هر حيله و ظاهركارى پاك و منزه بدانى. او در جنگى بر پهلوان چيره شد و بىدرنگ