134انداختى] بلكه خدا انداخت».
اين آيه، اتحاد و آميختگى پيامبر خدا(ص) به ساحت ربوبى را مىرساند كه خداوند متعال در قرب نوافل، دست او شده و به جاى او تيراندازى كرده است. محققان، عرفا و حكما، از اين آيه در اثبات اتحاد محب و محبوب يا عاشق و معشوق استفاده كردهاند:
نيست محبوب از محب خود جدا
ردّ پيغمبر بود ردّ خدا
تيغ بر دستان مجنون مىرود
از دل ليلى چرا خون مىچكد
سنگ بر دندان پيغمبر زدند
چون خورد بر او آن كه در يمن
يعنى پيامبر(ص) هيچگاه از خدا كه محبوب اوست، جدا نيست، همانگونهكه مجنون از ليلى جدا نيست. اتحاد مجنون و ليلى تا آنجاست كه وقتى تيغ به دست مجنون فرو رفت، به جاى آنكه خون از دست او جارى شود، از دل ليلى مىجهد. يا دندان اويس قرنى -كه از دلدادگان پيامبر(ص) بود و در طول حيات يك بار به ديدار او آمد ولى موفق به زيارت آن حضرت نشد - به سبب سنگى كه در جنگ تبوك به دندان پيامبر(ص) خورد، از دهانش بيرون افتاد. همه اينها، در حقيقت بيانگر اتحاد محب با محبوب است.
دو - آيه ده سوره فتح
خداوند متعال مىفرمايد:
إِنَّ الَّذِينَ يُبٰايِعُونَكَ إِنَّمٰا يُبٰايِعُونَ اللّٰهَ يَدُ اللّٰهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ
به يقين كسانىكه با تو بيعت مىكنند، [در حقيقت] تنها با خدا بيعت مىنمايند و دست خدا بالاى دست آنهاست.