71
فصل سوم:وحيد ناب در قرآن و ظاهرگرايي وهابيان
توحيد مصدر باب تفعيل و از ريشه «وَحَد» به معناى انفراد است.1 1يكى از معانى باب تفعيل، كسى يا چيزى را داراى وصفى دانستن است؛ مثلاً تعظيم به معناى بزرگداشتن، و تكفير به معناى كافرشمردن، و توحيد به معناى يكىدانستن و يكتاشمردن است.
در كتابهاى كلامى، توحيد را به نظرى و عملى تقسيم مىكنند. توحيد نظرى را به اعتقاد به يكتايى خداوند در ذات و صفات، و توحيد عملى را به «رفتار موحدانه» تعريف كردهاند؛ يعنى انسان رفتارى براساس اعتقاد و انديشه توحيدى داشته باشد. بنابراين مىتوان توحيد را در اصطلاح اينگونه تعريف كرد: «اعتقاد قطعى به يكتايى خداوند در ذات، صفات و افعال و عملكردن بر اساس اين اعتقاد».2 2
توحيد، يعنى فقط «خدا» و اين فقط خدا را بايد در تمام عرصهها