205است و اين نظر هر صحابه صاحب‌نظرى است كه تاكنون شناخته‌ام و مخالف آن را تاكنون نديده‌ام. ¹

اما ابن‌تيميه كه سردمدار اين تفكر است، از قرن هشتم آن را پايه‌ريزى، و گروه‌هاى فراوانى را از اسلام خارج كرد. وى تنها كسانى را كه پيرو افكارش بودند، مسلمان مى‌دانست وى چندين گروه را كافر مى‌دانست:

1. خوانندگان خدا با واسطه‌و وسيله؛

2. ترك‌كنندگان اركان اسلام؛

3. مخالفان اجماع مسلمانان؛

4. دشنام‌دهنده يا استهزاكننده آيات الهى‌يا پيامبران؛

5. شبيه شدگان به كفار به هر صورت؛

6. كافر ندانستن يهود و نصارا يا شك داشتن در كفر آنان يا مجاز دانستن پيروى از آنان؛

7. كمك‌كنندگان به كفار؛

8. كسانى كه قتل مسلمان‌را جايز بدانند؛

9. فلاسفه، جهميه، باطنيه و قائلان به وحدت وجود، اسماعيليه، نصيريه، شيعه اماميه اثنى عشريه‌و غلات. ²

نقد و ارزيابي

چگونه با اينكه شيعه ملاك‌هاى كفر را نداردو منكر ضرورى دين يا خدا يا نبوت پيامبران نيست و به تعبير علماى شيعه و سنى، «اهل قبله»