71با خداست. ايمان عبارت است از: اقرار به زبان و اعتقاد قلبى به آن و عمل به احكام دين با اعضا و جوارح. ايمان بر اثر عمل، زياد مىشود و با ترك عمل، كم مىگردد. هر مؤمنى مسلمان است، ولى هر مسلمانى مؤمن نيست. نسبت ايمان و اسلام، مانند مسجدالحرام و كعبه است؛ هركسى كه به درون كعبه پا نهد به مسجد نيز داخل شده است. ولى اينطور نيست كه هر كسى به مسجدالحرام آمده، به درون كعبه نيز راه يافته باشد. 1
بايد دانست كه شيعه اماميه، غش هيچ مسلمانى را جايز نمىداند و هركسى چنين نسبتى به آنان بدهد، دروغ گفته و افترا بسته است.
علامه حلى نيز در نهاية الاحكام مىنويسد:
غشكردن به چيزى كه مخفى است، مانند مخلوط كردن آب با شير، حرام است. اما اگر چيزى را كه ظاهر و آشكار است با چيز ديگرى مخلوط كنند، مانند مخلوط كردن گندم با جو، اشكالى ندارد. 2
در علت جواز مخلوط كردن شىء با چيزى كه آشكار است، مىتوان گفت كه مشترى در هنگام اين معامله، كالا را مشاهده كرده و مخلوط بودن آن را ديده است. در اين صورت، اقدام به معامله، بيانگر رضايت او به چنين معاملهاى است و غش نخواهد بود؛ زيرا اين معامله مخلوط كردن چيزى با چيز ديگر است كه خريدار، آن را مشاهده كرده است. ازاينرو مشمول آيه 29 سوره نساء مىشود كه مىفرمايد: «اى كسانى كه ايمان آوردهايد، اموال يكديگر را ميان خود به باطل [و از طرق نامشروع] نخوريد؛ مگر اينكه تجارتى با رضايت طرفين شما انجام گيرد».