37شمار بسيارى از راويان احاديث حضرت مهدى(عج) را فهرست كرده و در پايان گفته است: «مقصود از تواتر معنوى اين است كه از مجموع احاديث، تواتر حاصل مى‌گردد».
سپس وى مى‌افزايد:
هيچ‌يك از اين قضايا به اعتبار اسنادشان متواتر نيستند، ولى در ميان آنها يك قدر مشترك وجود دارد و آن، اين است كه وجود خليفه مهدى در آخرالزمان، به اعتبار مجموع آنها، متواتر است.
آن‌گاه به ابن خلدون مى‌پردازد - كه مرجع همه منكران است - و بخشى از سخن او را در مقدمه‌اش با عنوان «موضوع فاطمى و اعتقادات مردم درباره او و برداشتن پرده ابهام از اين موضوع» 1 بيان مى‌دارد و مى‌گويد:
بدان‌كه مشهور ميان اهل اسلام، در همه اعصار، اين بوده است كه در آخرالزمان مردى از اهل‌بيت ظهور مى‌كند. او دين را تأييد و عدالت را آشكار مى‌كند و مسلمانان از او پيروى مى‌كنند. او بر سرزمين‌هاى اسلامى چيره مى‌گردد... . او مهدى ناميده مى‌شود؛ مشهور در اين‌باره به احاديثى كه ائمه حديث در كتاب‌هايشان درج كرده‌اند، احتجاج مى‌كنند... .
صديق در ادامه، كلام ابن خلدون را كه احاديث را يك به يك نقل و نقد و بيشترشان را تضعيف كرده، مى‌آورد و به نقض حرف به حرف سخن او مى‌پردازد و از هدف‌هاى او به‌روشنى پرده برمى‌دارد؛ توهمات