101را به كسانى از اهل‌بيت خود آن حضرت محدود ساخته است.
در حديث ثقلين - كه سند و متن آن بدون هيچ مناقشه‌اى ميان مسلمان متواتر است - رسول خدا(ص) فرموده است: «من دو چيز گران‌بها در ميان شما به جاى مى‌گذارم: كتاب خدا و عترتم، اهل‌بيتم».
با نظر به مجموع اين احاديث، شيعه ملتزم است كه شمار امامان دوازده تن است و به اين امر معتقد است كه در هر دوره‌اى بايد خليفه‌اى براى پيامبر(ص) و امامى، به‌عنوان حجت خدا بر مردم موجود باشد كه همه از خاندان پيامبر(ص) هستند. همه اين موارد براى تطبيق نصوص با مصاديق آمده است تا به اجمال اين احاديث حكم نكرد و مصداقى را براى آنها تعيين كرد و به اين سخن اكتفا نكرد كه ما براى اينها معناى خاصى نمى‌شناسيم؛ زيرا چنين كارى اين پيامدها را به همراه خواهد داشت:
1. متهم ساختن پيامبرخدا(ص) به تأكيد بر امور بى‌معنا و بى‌فايده به حال امت. زشتى اين سخن بر هيچ منصفى پوشيده نيست تا چه رسد به يك مسلمان.
2. معطل ماندن فرمان، تهديد و تشويقى كه در ضمن اين نصوص رسيده است.
3. مهمل ماندن امر مهم امامت با روى‌گردانى از اين نصوص و خوددارى از تلاش براى فهم و حل آسان و دقيق مشكلات آنها.
شيعه، رسول خدا(ص) را بالاتر از آن مى‌داند كه سخن ايشان با اجمال و تعطيل و اعراض روبه‌رو شود. ازاين‌رو، مى‌كوشد تا آنها را با حقيقتى كه خود پيامبر اكرم(ص) به شيوه‌هاى گوناگون، با گفتار و كردار به آن رهنمون گشته است، تطبيق دهد. آن حضرت، حضرت على(ع) را - از