170«ابوالحسن على النقى الهادي(ع)»، پيشواى دهم شيعيان، در نيمه ذيحجه سال 212ه.ق در محلى به نام «صريا» در اطراف «مدينه» به دنيا آمد. پدرش، پيشواى نهم شيعيان، امام جواد(ع) و مادرش، بانوى گرامى، «سمانه»، كنيزى بافضيلت و پرهيزكار بود. مشهورترين القاب امام دهم، «نقى» و «هادى» است. به آن گرامى، «ابوالحسن ثالث» نيز مىگويند. مدت زندگانى امام با حكومت هفت خليفه عباسى همراه بود. پيش از امامت با «مأمون» و «معتصم»، برادر «مأمون» و در سالهاى امامت، با ادامه حكومت «معتصم» و نيز با «واثق»، پسر «معتصم»، «متوكل» برادر «واثق»، «منتصر» پسر «متوكل»، «مستعين»، پسر عموى «منتصر» و «معتز» پسر ديگر «متوكل»، همعصر بود. امامهادى (ع) در سال 220ه.ق پس از شهادت پدرش بر مسند امامت نشست و در آن هنگام، 8 ساله بود. مدت امامت آن بزرگوار، 33 سال و عمر شريفش، 41 سال و چند ماه بود. ايشان در سال 254ه.ق در زمان «معتز» و به دسيسه او به شهادت رسيد و در «سامرا» دفن شد. (پيشوايان معصوم عليهم السلام، صص 465 و 466)