146روز يازدهم ماه ذى القعده سال 148ه.ق در خانه موسى بن جعفر(ع) در «مدينه»، فرزندى چشم به جهان گشود كه بعد از پدر، تاريخساز صحنه ايمان، علم و امامت شد. او را «على» ناميدند و به «رضا» معروف شد. مادر گرامى او، «نَجمه» نام داشت. (پيشوايان معصوم عليهم السلام، ص 397) امام رضا(ع) در سال 183ه.ق بعد از شهادت امام كاظم در زندان «هارون»، در 35 سالگى عهدهدار پيشوايى امت شد. (پيشوايان معصوم عليهم السلام، ص 398) امام رضا(ع) در طول مدت امامت خويش با «هارونالرشيد» و دو فرزندش، «امين» و «مأمون»، همعصر بود؛ 10 سال با سالهاى آخر زمامدارى «هارون»، 5 سال با حكومت «امين» و 5 سال با حكومت «مأمون». (پيشوايان معصوم عليهم السلام، ص 404) واقعه شهادت امام رضا(ع) بر اثر مسموميت به دست مأمون در روز آخر ماه صفر سال 203ه.ق رخ داد. امام در اين هنگام، 55 سال داشت. پيكر پاك آن امام همام در بقعهاى در توس از توابع ولايت خراسان به خاك سپرده شد و امروزه زيارتگاه شيعيان جهان است. (پيشوايان معصوم عليهم السلام، ص 427)