91
الف) ابراز بيزارى و لعن آنان
هنگامىكه «ابوالجارود» 1 بدعت خود را آشكار كرد، امام محمدباقر(ع) از او اظهار بيزارى كرده و براى تشديد تنفر مردم از او، وى را شيطان سرحوب 2 ناميد. 3
امام صادق(ع) نيز ابوالجارود را لعنت كرد. همچنين «كُثَير نَوّاء» و «سالم بن ابىحفصه» را [نيز] مورد لعن قرار داد و درباره آنان فرمود:
«كَذَّابُونَ مُكَذِّبُونَ كُفَّارٌ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللهِ» 4؛ «اينها همه دروغگو، تكذيبكننده[ى حق] و كافر هستند كه لعنت خدا بر آنها باد».
ائمه اطهار(ع) همچنين كسانى چون «مغيره بن سعيد»، «ابوالخطاب»، «بيان» و غير آنان را لعنت كردند و نيز وقتى از بدعتگذارى «ابن كيال» اطلاع پيدا كردند، از او نيز تبرى جستند و او را هم لعنت كردند. 5
ب) هشدار به مردم از پيروى اين افراد و آشكار كردن دروغهاى آنها
هرگاه امامان معصوم(ع) در جامعه به شخص غالى برخورد مىكردند، به شيعيان خود فرمان مىدادند تا آنان را ترك كنند و از ارتباط با آنان دورى گزينند.6 6 همچنين مردمى را كه پيرو اين اشخاص بودند و