46 يَا سَعْدُ، لَمْ‌تَصْنَعْ شَيْئاً، كَيْفَ تَأْمُرُ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَى عَنِ الْمُنْكَرِ إِذَا لَمْ تُخَالِطِ النَّاسَ! وَ سُكُونُ الْبَرِّيَّةِ بَعْدَ الْحَضَرِ كُفْرٌ لِلنِّعْمَةِ، نَمْ بِاللَّيْلِ وَ كُلْ بِالنَّهَارِ، وَ الْبَسْ مَا لَمْ يَكُنْ ذَهَباً أَوْ حَرِيراً أَوْ مُعَصْفَراً وَ أْتِ النِّسَاءَ. ¹

اى سعد! كار [درست]ى نكرده‌اى؛ اگر با مردم هم‌نشينى نكنى، چگونه مى‌خواهى امر به معروف و نهى از منكر كنى! بيابان‌نشينى هم براى كسى كه شهرنشين بوده، كفران نعمت است؛ شب‌ها بخواب. روزها غذا بخور. لباس‌هايى كه در آن، الياف طلا، حرير و پارچه رنگ شده يا مُعَصفَر به كار نرفته باشد، بپوش و با زنان نزديكى كن.

برخى بر اين باورند كه اگر چيزى از سوى خود به دين بيفزايند، بندگى خدا را به طور كامل به‌جا آورده‌اند. آنان مى‌پندارند با انجام اين عملِ خود، عبادتشان نزد خداى تعالى بيشتر پذيرفته است؛ زيرا امر مباحى را بر خود حرام، مستحبى را بر خود واجب و مكروهى را حرام كرده‌اند! اما پروردگار سبحان آشكارا در كتاب مقدس خود فرموده است:

(قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللّٰهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبٰادِهِ وَ الطَّيِّبٰاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيٰاةِ الدُّنْيٰا خٰالِصَةً يَوْمَ الْقِيٰامَةِ كَذٰلِكَ نُفَصِّلُ الْآيٰاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ) (اعراف: 32)

بگو: چه كسى زينت‌هاى خدا را كه براى بندگان خود آفريده حرام كرده و از مصرف رزق حلال و پاكيزه منع نموده است؟ بگو اين نعمت‌ها در دنيا براى اهل ايمان است و خالصِ همين لذت‌ها [يعنى لذات كاملِ بدون درد و نيكوتر از اينها] در آخرت براى آنان خواهد بود. ما آيات خود را براى اهل دانش چنين مفصل و روشن بيان مى‌كنيم.