34در تفسير اين آيه دو ديدگاه وجود دارد:

اول - پيامبر خدا، محمد(ص) نخستين پيامبرى نيست كه خداوند رسالت خود را به وسيله او به قومش ابلاغ كرده باشد؛

دوم - مراد از اين آيه اين است كه سخنان و كارهاى اين پيامبر در ميان كارها و سخنان پيامبران پيشين، بى‌سابقه نيست.

مرحوم علامه طباطبايى نظريه دوم را ترجيح مى‌دهد و مى‌نويسد:

معناى اول با سياق آيات جور نيست... دومين نظريه مناسب‌تر است. بنابراين، معناى آيه اين است كه بگو من در صورت و سيرت و قول و فعل، با پيامبران پيشين مخالفتى ندارم...، بلكه من نيز بشرى مانند آنان هستم و آثار بشريت چنان‌كه در آنان بود، در من نيز هست و راه و رسم آنان در زندگى، راه و رسم من نيز هست. ¹

سه - (قُلْ أَ رَأَيْتُمْ مٰا أَنْزَلَ اللّٰهُ لَكُمْ مِنْ رِزْقٍ فَجَعَلْتُمْ مِنْهُ حَرٰاماً وَ حَلاٰلاً قُلْ آللّٰهُ أَذِنَ لَكُمْ أَمْ عَلَى اللّٰهِ تَفْتَرُونَ) ؛ «بگو به من خبر دهيد آنچه از روزى كه خدا براى شما فرود آورده [است، چرا] بخشى از آن را حرام و [بخشى را] حلال گردانيده‌ايد. بگو آيا خدا به شما اجازه داده يا بر خدا دروغ مى‌بنديد؟!» (يونس: 59)

آيه 103 سوره مائده نيز عمل مشركان را توصيف مى‌كند كه با كاستن يا افزودن، دست به تحريف زدند و برخى چيزهايى را كه خداوند به‌عنوان روزى برايشان قرار داده بود، بر خود حرام مى‌كردند و برخى ديگر را حلال... آنان بَحيره ²، سائبه ³، وصيله ⁴ و