25جمله: (وَ اتَّقُوا اللّٰهَ إِنَّ اللّٰهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ) ¹، بيشتر با پيشى‌گرفتن در نظر و اعتقاد سازگار است تا فعل و عمل. ²

نظر به اينكه خداوند متعال براى هر انجام دادن يا ندادن كارى از سوى انسان حكمى قرار داده است و نه‌تنها خود عمل، كه اراده انجام يا ترك آن نيز خالى از حكمى از احكام خدا نيست؛ به‌گونه‌اى كه همه در حكم پيروى از خدا و رسول داخل مى‌شود و اين نهى از پيشى‌گرفتن از خدا و رسول، در واقع نهى از مبادرت و اقدام به گفتنِ سخن يا معتقدشدن به اعتقادى است كه از خدا و رسول شنيده نشده است. همچنين نهى از انجام دادن يا ندادن كارى يا اراده و نيت انجام دادن يا ندادن آن، پيش از دريافت حكم از سوى خدا و رسول در آن زمينه است. بدين ترتيب، معناى اين آيه تقريباً به اين آيه شريفه كه در توصيف فرشتگان است، نزديك است:

(بَلْ عِبٰادٌ مُكْرَمُونَ* لاٰ يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ). (انبياء:26 و 27)

بلكه [فرشتگان] بندگانى ارجمندند كه در سخن ³ بر او پيشى نمى‌گيرند و خود به دستور او كار مى‌كنند.