129نيافت، [بايد] در هنگام حج، سه روز روزه [بدارد]؛ و چون برگشتيد، هفت [روز ديگر روزه بداريد]؛ اين، ده [روزِ] تمام است. اين (حج تمتع) براى كسى است كه اهل مسجدالحرام [مكه] نباشد؛ و از خدا بترسيد و بدانيد كه خدا سخت كيفر است.
تفسير آيه شريفه اينگونه است: هركس به سبب تمام كردن اعمال عمره از احرام بيرون آمد و از آنچه بر محرم حرام است، مانند استعمال بوى خوش، پوشيدن لباس دوخته، هم بسترى با زنان و... تمتع يافت (بهرهمند شد) و پس از آن، به سوى انجام اعمال حج رفت، «[بايد] آنچه از قربانى ميسر است، يعنى شتر يا گاو يا گوسفند، هر كدام كه در توان اوست، قربانى كند. آنگاه اين آيه حكم كسى را كه قادر به اين كار نباشند، بيان فرموده كه ده روز روزه گرفتن است و كيفيت اين روزه نيز چنين است: سه روز پشت سر هم در همان ايام حج و هفت روز پس از اينكه به وطن خود بازگشتيد و اين، ده [روز] تمام است. اين (حج تمتع) وظيفه واجب كسى است كه اهل و خاندان او ساكن مكه نباشند؛ يعنى حاجى از اهل مكه و روستاهاى همجوار آن نباشد و در مورد آنچه در باب حج از جانب پروردگار بر آن فرمان يافته يا از آن نهى شدهايد از خدا بترسيد و بدانيد كه خدا سخت كيفر است.
اين آيه آشكارا بر جواز تمتع بردن از محرمات احرام پس از پايان اعمال عمره و پيش از احرام بستن براى اعمال حج دلالت مىكند و احدى ادعا نكرده است كه اين آيه به وسيله آيه ديگرى نسخ (باطل) شده يا به وسيله سخنى يا عملى از سوى پيامبر اكرم(ص) نقض گرديده، بلكه برعكس، وارد شده است كه آن حضرت كه درود خداوند بر او باد، آن را تأكيد فرموده و به انجام آن فرمان داده است.سيرهنويسان و اهل تاريخ روايت كردهاند: