130رسول خدا(ص) در سال دهم هجرت، روز بيست و پنجم ذىقعده براى انجام اعمال حج حركت كردند. عايشه مىگويد: نه آن حضرت و نه ساير مردم، ذكرى جز اعمال حج نداشتند. وقتى كه به منزل «سرَف» رسيدند، رسول خدا - كه به همراه تعدادى از اشراف، قربانى به همراه داشت - فرمان داد جز كسانى كه قربانى به همراه آوردهاند، بقيه با انجام دادن مناسك عمره، از احرام عمره بيرون بيايند و به زنان خود نيز فرمان داد تا پس از انجام مناسك عمره، از احرام بيرون بيايند. وقتى به زنان خود چنين فرمود، گفتند: چه چيز مانع مىشود تا شما نيز مانند ما از احرام بيرون بياييد؟ فرمود: «من قربانى خود را با خود آوردهام و تا آن را نحر نكنم، از احرام بيرون نخواهم آمد». 1
روايات بسيارى درباره اين واقعه و فرمان پيامبر اكرم(ص) دراينباره نقل شده است كه در اينجا برخى از آنها را مىآوريم.
«أبى داود» نقل كرده است:
پيامبر اكرم(ص) به اصحاب خود فرمان داد ابتدا عمره بهجا آورند؛ به اين صورت كه طواف كنند و پس از آن تقصير نموده، از احرام بيرون بيايند، مگر كسانى كه قربانى به همراه خود آورده باشند. بعضى در اعتراض به سخن آن حضرت گفتند: «آيا در حالى به سوى مِنا حركت كنيم كه آب غسل از ما مىچكد»! اين خبر به رسول خدا(ص) رسيد و فرمود:
«إنِّي لَوِ اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أهْدَيْتُ، وَ لَوْ لاَ أَنَّ مَعِيَ الْهَدْيَ لأَحْلَلْتُ...» ؛ «به يقين اگر از قبل مىدانستم چنين خواهد شد، به همراه خود قربانى