105پيامبر اكرم(ص) وجود نداشته و پس از آن حضرت اختراع شده است. بنابراين، همه اين موارد امورى شرعى هستند و مخالفتى با شرع ندارند؛ چه اينكه بدعت هم نيستند؛ شاهد اين مدعا اين است كه انسان همه اين كارها را به نيت پيروى از فرمان وارد در شرع به انجام مىرساند و هيچ انسان متعصب و تنگنظرى حق ندارد اين امور را به اين بهانه كه دليل خاصى درباره آنها وارد نشده است، رد كند؛ زيرا آنچه در رفع بدعت لازم است، وجود دليل است؛ چه آن دليل، عام باشد يا خاص و لزومى ندارد كه در هر مورد دليل خاصى باشد تا از بدعت بيرون رود. بر اين اساس، دليل عام با عمومِ خود، براى همه نسلهاى آينده و همه مردم در همه زمانها و در هر موردى كه آن ضابطه كلى بر آن تطبيق شود، حجت و مورد پذيرش است.
از رسول خدا(ص) روايت شده است:
«إنَّ أفْضَلَكُمْ مَنْ تَعَلَّمَ القُرْآنَ وَ عَلَّمَهُ» 1؛ «همانا برترين كس از ميان شما كسى است كه قرآن را بياموزد و به ديگران بياموزد».
بر انسان بيدار و هوشيار پوشيده نيست كيفيت آموزش در زمان پيامبر اكرم(ص) تفاوت بسيارى با شيوه آموزش در اين زمان دارد. با اين حال، انجام هركدام از دو نوع، تعليم و آموزش و فرمانبردارى از امر پيامبر اكرم(ص) به شمار مىآيد. در صورتى كه نيت انجامدهنده عمل، تنها رضايت پروردگار و تقرب به ذات مقدسش باشد، انسانهاى خشك و تنگنظر نمىتوانند شيوههاى نوين آموزش كتاب و سنت را به استناد اين دليل رد كنند.