69گريه بلند شد 1 و فقط زينالعابدين كه تنها ذخيرۀ آل محمد(ص) بود، قصد يارى كرد كه امام مانع وى شد.
وداع امام حسين
«يا سكينه، يا فاطمه، يا زينب، يا ام كلثوم! عليكن منى السلام».
بانوان حرم با شنيدن خداحافظى به شيون و زارى پرداختند و امام آنها را به خويشتندارى دعوت كرد. سكينه را كه بسيار دوست مىداشت، به سينۀ خود چسبانيد و درحالىكه اشك از ديدهاش مىزدود، فرمود: «...دل مرا با اشك حسرت خويش مسوزان! مادامىكه جان در تن من است... اى برگزيدۀ زنان». 2
سرانجام امام در مقابل چشمهاى نگران و اشكآلود اهالى حرم با شمشير برهنه، تنهاى تنها در مقابل سپاه جهل و خشونت و ظلم، ايستاد و فرمود:
أنا ابنُ علىِّ الطُّهر من آلِ هاشم