63 شهادت رسيدند 1 و نوبت به عباس بن على رسيد كه فرزند بزرگ امالبنين و ستون خيمههاى ابا عبدالله(ع) بود.
حضرت صادق(ع) فرمود:
كانَ عَمُّنَا العَباسُ بن عَلِىّ نافِذَ البَصيرَةِ صُلْبَ الإِيمانِ، جاهَدَ مَعَ أَبىعَبْدِالله وَ أَبْلى بَلاءً حَسَناً وَ مَضَى شَهيداً.
عمويم عباس بن على داراى بصيرتى نافذ و ايمانى مستحكم و پايدار بود و در ركاب ابى عبدالله(ع) جهاد كرد و امتحان نيكو و ارزندهاى از خود نشان داد تا به شهادت رسيد.
هنگامىكه عباس تنهايى امام را ديد اجازه خواست تا عازم ميدان شود. امام(ع) نگاهش را به چهرۀ زيبا و دلآراى برادر دوخت و فرمود: «تو صاحب لوا و علمدار من هستى».
عباس گفت: «مولاى من! سينهام تنگ است و از زندگى خسته شدهام و قصد خونخواهى از اين دورويان دارم».