50

اميرمؤمنان على(ع)

مولاى متقيان هيچ لذتى را بالاتر از خلوت با معبود و انس با معشوق حقيقى نمى‌شناخت. نمونه بارز شب‌زنده‌دارى را بايد در وجود آن امام همام كه سر سلسله عارفان و اسوه موحدان و الگوى پارسايان است، جست‌وجو كرد. «نوف بَكالى» مى‌گويد: در يكى از شب‌ها حضرت على(ع) را ديدم كه از بستر براى عبادت برخاست. نگاهى به ستارگان افكند و به من فرمود: «خوابى يا بيدار؟» گفتم: «بيدارم» فرمود:

يا نَوفُ! طُوبى لِلزّاهِدِينَ فِى الدُّنيا، الرّاغِبينَ فِى الآخِرةِ، أُولئِكَ قَوْمٌ اتَّخَذُوا الْاَرْضَ بَساطاً وَ تُرَابَها فِرَاشاً وَ مَاءَها طِيباً وَ الْقُرَآنَ شِعَاراً وَ الدُّعاءَ دِثاراً، ثُمَّ قَرَضُوا الدُّنيا قَرْضاً عَلى مِنهَاجِ المَسيح.

يا نَوفُ! انَّ داوُدَ(ع) قَامَ فِى مِثلِ هذِهِ السَّاعَةِ مِنَ اللَّيلِ فَقَالَ: انَّهَا لَسَاعةٌ لايَدعُو فِيهَا عَبدٌ الَّا اسْتُجِيبَ لَهُ الَّا أَنْ يَكُونَ عَشَّاراً اوْ عَرِيفاً او شُرطِيّاً أَو صاحِبَ عَرْطَبةٍ أَو صَاحِبَ كُوبَةٍ. ¹

اى نوف! خوشا به حال آنان كه از دنياى حرام چشم پوشيدند و دل به آخرت بستند. آنان مردمى‌اند كه زمين را تخت، خاك را بستر، آب را عطر، قرآن را پوشش زيرين و دعا را لباس رويين خود قرار دادند و با روش عيساى مسيح با دنيا برخورد كردند. اى نوف! همانا داوود پيامبر(ع) در چنين ساعتى از شب بر مى‌خاست و مى‌گفت: «اين ساعتى است كه دعاى هر بنده‌اى به اجابت مى‌رسد، جز باجگيران، جاسوسان، شبگردان و نيروهاى انتظامى حكومت ستمگر و نوازنده طنبور و طبل».