105وتر، چهل مؤمن را دعا كند. از آداب دعا كه در سيره ائمه(عليهم السلام) آمده است و به ما آموختهاند اين است كه در دعا فقط شخص خود و نيازها و خواستههاى خود را در نظر نگيريم، بلكه دعا را تعميم دهيم تا حوائج و مشكلات اجتماعى عموم مردم را شامل شود. بهتر است كه انسان ابتدا، به ديگر مؤمنان، همسايگان، نزديكان و... دعا كند، سپس درخواست خود را از درگاه خداوند بخواهد. در واقع، اين نوع دعا به اجابت نزديكتر و كارسازتر است.
امام صادق(ع) از رسول گرامى(ص) نقل مىكند كه فرمود:
اذا دَعا احَدُكُم فَلْيَعُمَّ فَاِنَّهُ اوجَبُ لِلدُّعاءِ. 1
هرگاه يكى از شما خواست دعا كند، در دعا همه را در نظر بگيرد؛ زيرا كه به اجابت نزديكتر است.
همچنين امام صادق(ع) فرمود:
مَنْ قَدَّمَ فِى دُعَائه ارْبَعيِنَ مِنَ المُؤْمِنينَ ثُّمَ دَعا لِنَفسِهِ اسْتُجِيبَ لَه. 2
كسى كه در دعاى خويش چهل نفر از مؤمنان را مقدّم بدارد، سپس به خود دعا كند، دعايش مستجاب مىشود.
اين سفر روحانى كه پس از سالها اميد و انتظار نصيب زائر شده است. فرصت بسيار گرانبهايى است كه انسان به خودشناسى بپردازد و رابطه خود را با خداوند از طريق ذكر، دعا، مناجات و تلاوت قرآن تقويت كند. بهويژه در اوقاتى كه قرآن آن را از بهترين لحظههاى شبانهروز معرفى كرده است؛ لحظههايى كه در رحمت خود را به روى