57آن به ترتيب 395 و چهل متر است. سعى ميان اين دو كوه، از مناسك حج و عمره است. در آيهاى از سوره بقره، به نام اين دو كوه اشاره شده است:
إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمٰا (بقره: 158)
صفا و مروه از شعائر الهى است؛ بنابراين، هر كس كه حج خانۀ خدا و يا عمره انجام دهد، باكى بر او نيست كه بر آن دو طواف كند؛ (و سعى صفا و مروه بهجاى آورد).
هاجر، مادر حضرت اسماعيل(ع)، نخستين كسى است كه ميان صفا و مروه سعى كرد. وى به دليل تمام شدن آب و گريه فرزندش از تشنگى، به دنبال آب رفت. نزديكترين نقطه به وى، فاصله ميان دو كوه صفا و مروه بود. او براى يافتن آب از صفا بالا مىرفت و آنگاه به سمت مروه مىدويد و تا بالاى اين كوه مىرفت. وى مىخواست از فراز اين دو كوه، نقاط ديگر را نيز ببيند تا شايد آبى بيابد. هاجر در دور هفتم دويدن خود بود كه از نزديك فرزندش صدايى شنيد. براى اينكه مطمئن شود، نزديك شد و ناگهان ديد آب از زير پاى فرزندش در حال جوشيدن است.
مسعى در بيرون از مسجدالحرام قرار داشت و ساختمانى براى آن ساخته نشده بود. در سال 1339ه.ق و در دوره شريف حسين بن على، در اين نقطه سايبانهايى بنا كردند. در سال 1375ه.ق براى نخستين بار، براى اين مكان، ساختمانى درست شد و به ساختمان مسجدالحرام پيوست. اين اقدام در دوره توسعه اول سعودىها صورت گرفت.
پس از آن، ملك عبدالله بن عبدالعزيز در سال 1428ه.ق، دستور بازسازى مسعى و گسترش آن از سمت شرق را صادر كرد. همچنين براى آسان شدن حركت مردم، دستور ساخت طبقه سوم را داد.