28
4. درباره حضرت حسين(ع)
بانويى به نام «جِبله مكى» مىگويد:
از ميثم تمار شنيدم كه مىگفت: «به خدا سوگند! اين مردم، فرزند پيامبر خويش را در دهم محرم مىكشند و دشمنان خدا، آن روز را روز بركت مىشمارند. اين موضوع حتمى است و من آن را از مولايم، على(ع)، شنيدم و آن حضرت به من خبر داد كه همه چيز بر سوگ حسين(ع) گريه خواهد كرد».
سپس گفت: «لعنت خدا بر قاتلان حسين(ع) وارد مىشود؛ همانطور كه لعنت خدا بر مشركان وارد شد». جبله مىگويد: «اى ميثم! چگونه روزى را كه حضرت حسين(ع) در آن كشته مىشود، روز مبارك مىدانند؟»
وى گفت: «آنان مىپندارند عاشورا روزى است كه خداوند در آن، توبه آدم(ع) و داوود را پذيرفت؛ در صورتىكه اين كار در ذىحجه صورت گرفت. مىپندارند عاشورا روزى است كه يونس از شكم ماهى نجات يافت؛ در صورتىكه اين واقعه در ذىحجه اتفاق افتاد. مىپندارند در چنين روزى كشتى نوح پس از طوفان بر كوه جودى فرود آمد؛ درحالىكه اين موضوع در هيجده ذىحجه بود. گمان مىكنند چنين روزى، روز نجات بنىاسرائيل بوده؛ در صورتىكه آن در ربيعالاول بوده است». سپس ميثم گفت: «
يا جِبلةُ إعلَمِى أنَّ الحُسينبن على(ع) سيّدُالشُّهداء يَومَ القِيامَةِ ولأِصحابه على سائر الشُّهداءِ دَرَجَةٌ... »؛ «اى جبله! اين را بدان كه حسين بن على(ع) سيد شهيدان در قيامت است و ياران او نيز بر ساير شهيدان، مقام