61توسل به نبى اكرم(ص) اينگونه است كه فرد بگويد: «خدايا به وسيله پيامبرت محمد(ص) ، به پيشگاهت توسل مىجويم»، ولى اين عمل، مسئلهاى مشهور و گفتوگو درباره آن، از ديدگاه دانشوران، معروف است. گروهى از علما آن را نهى كردهاند، خواه توسل به پيامبر باشد يا غير پيامبر و دستهاى فقط توسل به رسول خدا(ص) را جايز شمرده و توسل به غير او را نهى كردهاند. 1 اين گروه به روايتى كه ترمذى و نسايى نقل نمودهاند، استناد كردهاند كه رسول خدا(ص) به يكى از يارانش آموخت در دعا بگويد: «خدايا! از تو مسألت دارم و به وسيله پيامبرت محمد، پيامبر رحمت، به پيشگاهت رو مىآورم. اى رسول خدا! براى عرض حاجتم به وسيله تو به پيشگاه پروردگارم متوسل مىگردم تا آن را برآورده سازد، خدايا! شفاعت وى را در حقّ من بپذير».
اين گروه جواز توسل به پيامبر اكرم(ص) در دوران حيات و پس از رحلت را، به اين حديث استناد دادهاند.
آنها گفتهاند كه اين عبارت، همچون حديثى است كه ابنماجه آن را در دعاى كسىكه به قصد نماز گزاردن، از خانه بيرون مىرود، نقل كرده است:
«خدايا! به حق درخواستكنندگان از درگاهت و به حق راهى كه مىپيمايم، تو را مىخوانم. من براى خوشگذرانى بيرون نرفتم؛ بلكه براى پرهيز از خشم و به دست آوردن رضاى تو، خارج شدم، از تو مىخواهم مرا از آتش دوزخ برهانى و همةةة گناهانم را ببخشايى؛ زيرا جز تو كسى گناهان را نمىبخشد».