242روايت است.

هرگاه روايتى با سندى ضعيف وارد گردد، اگر امت آن را پذيرفتند، از قسم روايت مقبولى كه اعم از صحيح و حَسَن است، شمرده مى‌شود؛ ولى اگر مانند اين حديث، برخى از بزرگان بدان عمل نمايند، عمل آنها خود، سبب تقويت اين روايت مى‌شود.

حافظ بيهقى در «السنن الكبرى» ¹ پس از نقل روايت «نماز تسبيح» مى‌گويد: «عبدالله مبارك، به آن عمل مى‌كرد و ديگر شايستگان نيز بعضى به نقل از برخى، به انجام دادن آن همت مى‌گمارند و همين عمل، سبب تقويت اين حديث مرفوع مى‌شد». نظير همين سخن را حاكم در «المستدرك» ² بيان كرده است. بزرگان به اين حديث عمل نموده و آن را تجربه كرده‌اند.

1. عبدالله بن امام احمد، در «المسائل» و «شعب الايمان» بيهقى مى‌گويد:

از پدرم شنيدم مى‌گفت: «پنج نوبت حج انجام دادم كه دو نوبت آن سواره و سه بار آن پياده، يا دو نوبت را پياده و سه نوبت را سواره به‌جا آوردم. در يكى از سفرها كه پياده بودم، راه را گم كردم و شروع به گفتن اين جمله نمودم: «اى بندگان خدا ما را به مسيرمان راهنمايى كنيد». همواره اين جمله را بر زبان مى‌آوردم تا آنكه راه را يافتم».

2. ابوالقاسم طبرانى پس از آنكه اين حديث را در «معجم الكبير» ³