185ابوحاتم مىگويد: «وى در زمره اشتباهكنندگان بوده است».
در پاسخ مىگوييم كه هرچند تسليم گفته ابوحاتم شويم؛ ولى توهمى كه در حديث راوى موثق وارد شود، او را از چارچوب ثقه بودن، خارج نمىكند، مگر آنكه وَهْم و خيال، در روايت او فزونى يابد و بر آن غلبه كند؛ اما اگر وَهْم اندك باشد، او را از حدّ و مرز راوى ثقهاى كه حديث وى صحيح است، خارج نمىكند، ولى روايتِ او از قبيل حديث صحيح درجه يك نيست؛ بلكه درجه دوم است؛ زيرا - همانگونه كه در جاى خود ثابت شد - حديث صحيح اقسام و درجاتى دارد و به مبناى برخى افراد، مانند ابن حبان و ابن خزيمه و غير آن دو، حديث حسن، در حديث صحيح داخل مىشود.
اگر گفته شود در صورتى تسليم اين معنا مىتوان شد كه وَهْم وى اندك باشد با اينكه ابوحاتم رازى او را به كثرت وَهْم، توصيف كرده است، پاسخ اين است كه اين گفته، يكى از دلائل سختگيرى ابوحاتم است و روشنترين دليل بر اين معنا، پيشوايان بزرگىاند كه وى را توثيق نمودهاند از جمله؛ سفيان ثَورى، سفيان بن عُيينه، يحيى بن مَعين، احمد بن حنبل، هيثم بن جميل، مسلم بن حجاج، ابن عدى و ابنشاهين را مىتوان نام برد كه از اوهام بسيار و يا اندك فضيل بن مرزوق نام نبردهاند. اين موضوع، دو جنبه دارد:
1. هفت تن از حافظان روايات، فضيل بن مرزوق را توثيق نمودهاند و هيچگونه وَهْمى را از او بيان نكردهاند.
2. يك تن از حافظان، با هفت تن ديگر به مخالفت برخاسته است و اين شخص را داراى اوهام بسيار مىداند.