282به «مالكى»، «حنبلى»، «شافعى»، «حنفى»، «ظاهرى» و...، منشعب شده است.
در دوران حضرت اميرالمؤمنين، حسن بن على و حسين بن على(عليهم السلام) در تشيع انشعابى رخ نداد. اما پس از شهادت امام‌سوم، بيشتر شيعيان امامت حضرت على بن الحسين، امام‌سجاد(ع) را پذيرفتند و اندكى از آنان كه به «كيسانيه» معروف شدند، پسر سوم على(ع)، «محمد بن حنفيه» را امام‌دانستند و معتقد شدند كه او پيشواى چهارم و همان مهدى موعود است كه در كوه «رضوى» غايب شده و روزى ظاهر خواهد گشت. پس از شهادت امام‌سجاد(ع) بيشتر شيعيان امامت فرزندش، امام‌محمد باقر(ع) را پذيرفتند و اندكى از آنان به زيد شهيد، پسر ديگر امام‌سجاد گرويدند و «زيديه» نام گرفتند.
پس از شهادت امام‌محمد باقر(ع)، شيعيان وى به فرزندش امام‌جعفر صادق(ع) ايمان آوردند و پس از شهادت آن حضرت، بيشترشان فرزند او، امام‌موسى كاظم(ع) را امام‌هفتم دانستند و شمارى از آنان، اسماعيل، پسر بزرگ امام‌ششم كه هنگام حيات پدر بزرگوارش درگذشته بود را امام‌دانستند و «اسماعيليه» ناميده شدند. برخى از آنان