283نيز پسر ديگر امام‌صادق(ع)، عبدالله افطح و گروهى ديگر فرزند ديگرش، محمد را به امامت برگزيدند و شمار ديگرى در خود آن حضرت توقف كردند و او را آخرين امام‌پنداشتند.
پس از شهادت امام‌موسى كاظم(ع) بيشتر شيعيان فرزندش امام‌رضا(ع) را امام‌هشتم دانستند و برخى از آنان در امام‌هفتم توقف كردند و به «واقفيه» معروف شدند.
پس از امام‌هشتم تا امام‌دوازدهم كه نزد بيشتر شيعيان «مهدى موعود» است، انشعاب مهمى رخ نداد و رويدادهاى پيش آمده در شكل انشعاب‌ها بيش از چند روز ماندگار نبود و خود به خود منحل شدند؛ مانند اينكه «جعفر»، فرزند امام‌دهم، پس از رحلت برادرش (امام‌يازدهم) دعوى امامت كرد و گروهى به وى گرويدند. اما پس از چند روزى پراكنده شدند و «جعفر» نيز دعوى خود را دنبال نكرد. همچنين اختلاف‌هاى ديگرى ميان رجال شيعه در مسائل علمى، كلامى و فقهى وجود دارد كه آنها را انشعاب مذهبى نبايد شمرد. اين فرقه‌ها كه منشعب شده و در برابر اكثريت شيعه قرار گرفته‌اند، در اندك زمانى منقرض شدند و تنها «زيديه» و «اسماعيليه» باقى مانده‌اند و اكنون گروهى از آنها در مناطق گوناگون، مانند «يمن»، «هند» و «لبنان» زندگى مى‌كنند. ازاين‌رو، امروزه تنها از اين دو طايفه و شيعيان دوازده امامى ياد مى‌شود. گرچه برخى از نويسندگان متعصب، فرقههاى منحرف فراوانى مانند «غُلات»، «بابيت»، «بهائيت» و...، را از تشيع به شمار آوردهاند. حقيقت اين است كه اين گروهها با اسلام و تشيع هيچ ارتباطى ندارند، بلكه بر اثر عوامل ويژه‌اى پديد آمده‌اند.