271سربازان مهاجم مغول، دارالخلافه بغداد را محاصره كردند و پيوسته به‌سوى ساكنان آن تير مى‌انداختند. حتى تيرى به يكى از كنيزان خليفه خورد كه به رقص در برابر وى سرگرم بود و او را كشت. خليفه آن كنيز را بسيار دوست مى‌داشت و هنگامى كه كنيز درگذشت، خليفه سخت برآشفت و فرياد كشيد. 1
بنابراين، خواجه نصيرالدين طوسى در پيدايى اين رويداد به هيچ روى نقشى نداشت و خود هلاكو پس از فتح قلعه‌هاى اسماعليليان به فتح بغداد فرمان داد.
افزون بر اين، شخصيت‌هاى بزرگ و دانشمندان ديگرى جز خواجه، با مغولان ملازم و طرف مشورت آنان بودند؛ چنان‌كه «خواجه رشيدالدين فضل‌الله»، نوه «رييس‌الدوله همدانى» مى‌گويد:
هنگامى كه هلاكو به‌سوى بغداد شتافت، سيف‌الدين بتيكچى سنّى، مدبر مملكت و خواجه نصيرالدين و صاحب سعيد علاءالدين عطامك (نويسنده تاريخ جهانگشاى جوينى) در خدمت مغول بودند. 2
خواجه نصير شيعه بود و ديگران از رجال اهل‌سنت شمرده مى‌شدند و خليفه را اميرالمؤمنين مى‌دانستند.
بنابراين، اگر مشاوران هلاكو تا اين اندازه در وى تأثير مى‌گذاردند و مى‌توانستند او را از حمله به بغداد باز دارند، چرا گناه اين كار بر گردن خواجه افتاده است؟ «سيف‌الدين» در فتح بغداد وزير هلاكو بود.
همچنين، ماجراى كشته شدن «شرف‌الدين محمد»، برادر بزرگ «سيد على بن طاووس» و بسيارى از علما و سادات و شيعيان، بهترين دليل بر نقش نداشتن خواجه در فتح بغداد است؛ زيرا مغولان در اين واقعه قبرهاى قريش را ويران كردند و حرم