192
4. آيا پيامبر(ص) تخلف‌كنندگان از پيوستن به لشكر اسامه را لعنت كرد؟
حديث لعن كسانى كه از رفتن به جيش «اسامه» تخلف كردند، در نوشته‌هاى بزرگان اهل‌سنت، مانند «ابوبكر احمد بن‌عبدالعزيز جويرى» در «السقيفة و الفدك» 1، «شهرستانى» در «ملل و نحل»، «ايجى» در «مواقف» و «ابن ابى‌الحديد معتزلى» در «شرح نهج‌البلاغه» آمده است. پيامبر(ص) در محرم يا صفر سال يازدهم هجرى بيمار شد و خبر نگران‌كننده رحلت خويش را به مردم داد. 2 ايشان در همين روزها دستور عزيمت سپاه مسلمانان به مرزهاى غربى و «فلسطين» به فرماندهى «اسامة بن‌زيد» را صادر كرد و سران مهاجران و انصار به ويژه «ابوبكر»، «عمر»، «ابوعبيده جراح»، «سعد بن ابى‌وقاص» و ديگران را فرمان داد تا با اين سپاه از مدينه بيرون روند، اما على بن ابى‌طالب را نزد خويش در مدينه نگاه داشت.
برخى از مسلمانان از همراهى با اين لشكر كه در چند فرسخى بيرون مدينه اردو زده بود، به بهانه‌هايى سرباز زدند. بهانه شمارى از آنان، جوانى اسامة بن زيد و لياقت نداشتن او براى فرماندهى بزرگان مهاجر و انصار بود. 3 برخى از آنان مى‌گفتند وضع