83
پاسخ
1. رسول خدا(ص) در دهها حديث، على(ع) را جانشين، وصى، ولى و امير مؤمنان پس از خود معرفى كرده است. (منابع اهل سنت نيز اين روايتها را آوردهاند).
مگر سخنانى با اين صراحت را پذيرفتيد كه اگر در يك نماز امامت مىكرد، آن را بپذيريد؟
2. در زمان رسول خدا(ص) و در غياب آن حضرت، امامت نماز امرى متداول بود؛ به اين صورت كه هرجا رسول خدا(ص) حضور نداشت، هنگام نماز يكى از مسلمانان جلو مىايستاد و سايرين به او اقتدا مىكردند؛ چه در مدينه و چه در سفرها.
بنابراين، پيشنماز شدن (امامت صغرى) هيچگاه دليل و مقدمهاى بر امامت كبرى نبوده است.
3. در مدتى كه على(ع) به عنوان جانشين رسول خدا(ص) - در واقعه غزوه تبوك - در مدينه ماند و حضرت، حديث معروف «
انتَ مِنّي بِمَنزِلَةِ هارونَ مِن موسى الّا انَّه لانَبيَّ بَعدي » را در مورد على(ع) بيان فرمود، مردم مدينه نماز را به امامت چه كسى مىخواندند؟ على(ع) جانشين رسول خدا(ص) بود و از جمله وظايف ايشان امامت در نبود رسولخدا(ص) بود.
هنگامى كه رسول خدا(ص) گروهى از مسلمانان را با مسئوليت و فرماندهى على(ع) براى مأموريت از جمله به يمن اعزام مىكرد، مسلمانان همراه ايشان نماز را به امامت جانشين رسول خدا(ص) به جا مىآوردند. بنابراين، چگونه ادعا مىكنيد: على(ع) حتى يك بار هم امامت صغرى نداشت؟
4. اهل سنت نوشتهاند:
در زمان بيمارى رسول خدا[(ص)]، روزى عمر امام جماعت شد. از آنجا كه صداى عمر بلند بود، رسول خدا[(ص)] فهميد كه او در جايگاه امام جماعت قرار