82
23. امامت در فرزندان امام حسين(ع)
حسن و حسين[(عليهما السلام)] هر دو فرزند على[(ع)] و فاطمه[(عليها السلام)] و از «آل عبا» و مصداق آيه «تطهير» هستند، آنها سرور جوانان هستند. پس چرا امامت با فرزندان حسين[(ع)] ادامه يافت نه فرزندان حسن[(ع)]؟
پاسخ
امامت يك مقام آسمانى است كه همانند نبوت از جانب خدا تعيين مىشود: اَللّٰهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسٰالَتَهُ ؛ «خداوند آگاهتر است كه رسالت خويش را در كجا (و به عهده چه كسى) قرار دهد». (انعام: 124)
و همچنين درباره اينكه امامت امرى است الهى مىفرمايد: إِنِّى جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً؛ «همانا من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم». (بقره: 124)
بر اين اساس اين پرسش بدان مىماند كه كسى بگويد: چرا خداوند انبياى بنىاسرائيل را در صلب حضرت اسحاق و رسول گرامى اسلام را در صلب حضرت اسماعيل قرار داد و يا چرا از فرزندان عبدالمطلب تنها فرزند عبدالله پيامبر شد؟ پاسخ ما سخن خداوند در آيه فوق است.
24. امامت جماعت در غياب رسول خدا(ص)
اگر على[(ع)] پس از پيامبر اسلام[(ص)] امام برحق بوده است، چرا در مدتى كه پيامبر بيمار بود، حتى يك بار هم پيشنماز مردم نشد؟ مگر نه اينكه امامت صغرى؛ دليلى بر امامت كبرى است؟