184اما اهلبيت رسول خدا(عليهم السلام) در برابر منافقان قرار داشتند؛ كفارى كه زير پرچم اسلام ايستاده و كفرشان را پشت شعارهاى توحيدى خود پنهان كرده بودند. به همين دليل، براى مسلمانان تشخيص حق و باطل در بسيارى از امور مشكل و يا ناممكن بود. بنابراين، در زندگى رسولخدا(ص)، تقيه به معنايى كه اهلبيت ناگزير از آن بودند وجود نداشت. اما بعضى رفتارهاى رسول خدا(ص) مؤيد تقيه است، از جمله:
رسول خدا(ص) در صلح «حديبيه» بنا به خواست و اصرار نماينده مشركان، لفظ «رسول الله» را كه على(ع) نوشته بود، از پسوند نام خود حذف كرد. آيا پيامبر اسلام(ص) رسول خدا بودن خود را باور نداشت؟ آيا كار پيامبر(ص) در حذف «رسول خدا» ظاهرسازى نبود؟
اگر جهت بعضى مصالح و براى ظاهرسازى بود، اين كار رسول خدا(ص) با تقيه امامان چه تفاوتى داشت؟
نيز، در صلح «حديبيه»، بنا به اصرار نماينده مشركان، رسول خدا(ص) بهجاى «
بسم الله الرحمن الرحيم » پذيرفت
«بسمك اللهم» نوشته شود.
آيا رسول خدا(ص) واقعاً منكر صفات «الرحمن و الرحيم» خدا شد يا بر پايه بعضى مصالح، آن را در ظاهر تغيير داد؟
اگر مىپذيريد كه رسول خدا(ص) به موجب بعضى مصالح و به صورت ظاهرى اين دو صفت خدا را در آن پيمان نامه نياورد، اين كار او، با تقيه امامان معصوم(عليهم السلام) چه تفاوتى داشت؟
آنگاه كه رسول خدا(ص) از ركوع نماز سر بر مىداشت و ذكر «سمع الله لمن حمده» را مىگفت پس از آن مىگفت: «
اللهم العن فلاناً وفلاناً وفلاناً » 1 پروردگارا! لعنت كن فلانى و فلانى و فلانى را آيا رسول خدا(ص) تقيه مىكرد و نام آن سه نفر را نمىگفت،