132چگونه ممكن است كسى از خدا و رسول خدا(ص) اطاعت كند، اما با على(ع) مخالفت نمايد و در عين حال ايمانش كامل باشد؟
امامان، مفسر و مبين دين پيامبر(ص) پس از او هستند. در حقيقت اطاعت از امام، فرمانبردارى از خدا و رسول خدا و مخالفت با او مخالفت با خدا و رسول خداست.
اهل سنت ذيل آيه 59 سوره نساء، يكى از مصاديق اولى الامر را علماى اسلام معنا كرده و گفتهاند: «خلاف فتواى علماى اسلام عمل كردن، مخالفت با دستور خدا و پيامبر[(ص)] است». 1 بنا به روايتها و نقل متواتر از اهل سنت، عالمترين مسلمانان پس از رسول خدا(ص)، على(ع) بود. در نتيجه، مخالفت با على، نافرمانى از خدا و رسولخدا(ص) است.
و چگونه ممكن است مخالفت با علماى اسلام مخالفت با خدا و رسول خدا(ص) باشد اما مخالفت با على(ع) با ايمان به خدا و رسول خدا(ص) قابل جمع باشد؟
اهل سنت از رسول خدا(ص) نقل مىكنند:
مَنْ فَارقَ عَليّاً فَارَقني وَ مَنْ فَارَقني فَارقَ الله. 2
هركس از على جدا باشد از من جدا شده و هر كس از من جدا شود از خدا جدا گشته است.
پيامبر اكرم(ص) همچنين مىفرمايد:
«يا عَليُّ مَنْ فارقَكَ فَقَدْ فارقَ اللهَ» 3؛ «اى على هركس از تو جدا شود، از خدا جدا شده است».
چگونه مىتوان بدون پيروى از على(ع) و ساير امامان اهلبيت(عليهم السلام)، خود را مطيع خدا و رسول خدا(ص) و داراى ايمان كامل دانست؟