115روايتهاى متضاد و معارض را در كتب تأييد كردهاند و سپس با استناد به آيه 82 سوره «نساء» (اگر اين قرآن از طرف خدا نبود در آن اختلاف بسيارى مشاهده مىشد) نتيجه مىگيرد كه علماى شيعه به تناقضات موجود در مذهبشان اعتراف كردهاند پس مذهبشان بر حق نيست.
پاسخ
1. وجود روايتهاى معارض، به حق يا باطل بودن مذهب ربطى ندارد؛ تعارض روايات علل مختلفى دارد كه عالمان شيعه و اهل سنت آنها را بيان نمودهاند از طرفى وجود روايتهاى متضاد، مختص شيعه نيست، بلكه در منابع اهل سنت، روايتهاى معارض به حدى است كه اگر گردآورى شوند، يك دايرة المعارف به دست خواهد آمد. مشكل الآثار طحاوى كه در چندين جلد چاپ شده و اختلاف الحديث امام شافعى، بهترين گواه بر اين مطلب است. بنابراين، روايتهاى معارض در منابع شيعى در مقايسه با منابع اهل سنت بسيار ناچيز است.
2. چه كسانى موجب پديد آمدن اين روايتهاى معارض شدند؟ اهلبيت(عليهم السلام)؟ شيعيان؟ و يا...؟ بيشتر اين اختلافها، ناشى از عملكرد ديگران است؛ زيرا حاكمان بنىاميه و بنىعباس، عدهاى را براى روايتسازى به خدمت گرفتند و از سوى ديگر، عمر و ابوبكر با منع بازگويى و نوشتن احاديث پيامبر(ص)، يك قرن خلأ روايى ايجاد كردند و آنگاه كه نوشتن آزاد شد، صد سال ابهام و تاريكى پيش روى محدثان وجود داشت. اهل بيت و شيعيان نيز به دليل سختگيرىهاى دستگاه حاكم، ناگزير از تقيه بودند، از اينرو، جريان نقل و انتقال حديث دچار اختلال شد.
علما و انديشمندان همه فرقههاى اسلامى، براى حل روايات متعارض با روشهاى مختلف، از قبيل «علمالرجال»، «علم درايت الحديث» و... به جرح و تعديل احاديث پرداختهاند و مشكل تعارض ظاهرى در روايات را حل نمودهاند.