45ذات (پاك) او فانى مى‌شود». (قصص: 88)

با جمع بين اين آيه و آيه شريفه: (كُلُّ مَنْ عَلَيْهٰا فٰانٍ* وَ يَبْقىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلاٰلِ وَ الْإِكْرٰامِ) كه قبلاً به شرح آن پرداختيم به اين نتيجه رسيديم كه وجه خدا كه همان ولى كامل الهى

است هرگز در او هلاكت راه ندارد و او به بقاى الهى باقى است.

در كتب لغت ماده «هلك» به معناى «مات» آمده است.

ابن منظور مى‌گويد: « هلك، يهلك، هُلكاً و هَلكاً و هَلاكاً: مات ». ¹

بنابر اين معنا، براى اولياى الهى مرگ معنا ندارد، بلكه به حيات الهى زنده‌اند.

و لذا در روايات مصادر شيعه كه از طرق اهل بيت(عليهم‌السلام) وارد شده اين آيه بر اهل بيت(عليهم‌السلام) تطبيق شده است.

كلينى به سندش از حارث بن مغيره نقل كرده كه گفت:

سئل ابوعبدالله(ع) عن قول الله تبارك و تعالي: (كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ إِلاَّ وَجْهَهُ). فقال: مايقولون فيه؟ قلت: يقولون: يَهلك كلّ شيء إلاّ وجه الله. فقال: سبحان الله! لقد قالوا قولا عظيماً، انّما عَني بذلك وجهَ الله الذي يؤتي منه. ²

از امام صادق(ع) درباره قول خداوند تبارك و تعالى: (كُلُّ شَيْءٍ هٰالِكٌ إِلاّٰ وَجْهَهُ) سؤال شد؟ حضرت فرمود: آنان درباره آن چه مى‌گويند؟ عرض كردم مى‌گويند: هر چيزى هلاك مى‌شود

به جز