78مىشود. البته در اين ميان، بهترين رازدار بندگان، خالق ستار و پردهپوش است.
حديث دوست نگويم مگر به حضرت دوست
كه آشنا سخن آشنا نگه دارد
حافظ
آن هنگام كه پيامبر اسلام(ص) از مأموريت هجرت خويش به مدينه باخبر شد، بايد شخصى را انتخاب مىكرد و اين راز را با او در ميان مىنهاد تا يارىاش كند. در آن حال، پيامبر خدا(ص) تنها يك تن را يافت كه توانست به او اعتماد كند و اين شخص، كسى جز على(ع) نبود.
رازى كه بر غير نگفتيم و نگوييم
با دوست بگوييم كه او محرم راز است
حافظ
زمانى كه اسرار، نگفتنى است يا شنواى راز، محرم نيست، دل بايد صندوق و نگاهدار باشد و از امانت خويش به بهترين صورت امانتدارى كند و آن را به گاه ضرورت نيز جز به امانتدار نسپارد و اين فرموده زيباى اميرالمؤمنين على(ع) را در نظر داشته باشد كه:
«صَدْرُ العاقِلِ صُندُوقُ سِرِّهِ» 1؛ «سينه انسان عاقل، صندوق اسرار است».