55مگوييد كه صلاح نيست و در بحث و گفتوگو، شيوه پسنديدهاى نمىباشد؛ زيرا آنان بدين وسيله تحريك مىشوند و از راه ستم و بىادبى و جهل و نادانى، خدا را دشنام و فحش مىگويند و شما قدرت تنبيه و ادب كردن ايشان را در [مكه] نداريد و هنوز مأمور قتال نمىباشيد. 1
همچنين، در تفسير اين آيه، از امام صادق(ع) نقل شده است:
ناسزاگويى و دشنام مؤمنان به بتها، سبب مىشد مشركان، خدا را سب و ناسزا گويند. پس مؤمنان ناآگاهانه و نه از روى علم و آگاهى، مشرك مىشدند و در عمل، شريك كافران مىگشتند. 2
بر اين اساس، بايد توجه داشت كه حتى به پستترين و جاهلترين افراد نيز نبايد فحاشى و ناسزاگويى كرد؛ زيرا اين عمل پيامدى سوء دارد. در آموزههاى اسلامى، سب و لعن از منكرهاست و هرگز نمىتوان با منكرى از منكرى ديگر نهى كرد.
دين اسلام، دين منطق و برهان است و به همين دليل توصيه شده است مؤمنان از بددهانى بپرهيزند و حتى براى