54
4. دشنام و نفرين
از ديگر آفتهاى زبان مىتوان به دشنام و نفرين اشاره كرد. دشنام، نفرين و مترادفهاى آن دو، در زبان عرب و ديگر زبانها با مفاهيمى متفاوت، ولى نزديك به هم استفاده مىشود.
از رفتارها و گفتارهاى متداول در جوامع انسانى كه با تعليم و تربيت اسلامى به معناى كامل و جامع تعارض دارد، فحاشى، دشنام، سب و ناسزاگويى، بددهنى و نفرين است. بسيارى از مسلمانان، بدون توجه به پيامدهاى ناگوار آن عادت كردهاند؛ بهگونهاى كه، زشتى بدان فحش و ناسزا، در نظرشان به مرور زمان كم رنگ شده است.
خداوند در قرآن از سب و لعن نهى كرده است. از جمله آياتى كه داراى نكتههاى آموزنده درباره سب است آيه 108 سوره مباركه انعام است. در اين آيه مىخوانيم:
(وَ لاٰ تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّٰهِ فَيَسُبُّوا اللّٰهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ )
[به معبود] كسانى كه غير خدا را مىخوانند دشنام ندهيد مبادا آنها [نيز] از روى [ظلم] جهل، خدا را دشنام دهند.
«شيخ طبرسى» در تفسير اين آيه مىنويسد:
يعنى بتهاى مورد پرستش مشركان را دشنام