22بنابراين، در هر كار نيكى كه مصلحت دين و جامعه در آن باشد، تعاون در «برّ» است. ولى اگر تنها سودجويى شخصى يا احتمال خسارت به ديگران باشد، با اصول اسلام ناسازگار و حرام است.
2. دستور غير مستقيم قرآنى
افزون بر دستور مستقيم قرآن به تعاون و مشاركت، آياتى هستند كه به نداشتن دودستگى و پراكندگى اشاره دارند. از اين رو، بر لزوم همكارى و هميارى در زندگى دلالت مىكنند. خداوند در قرآن مىفرمايد: وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّٰهِ جَمِيعاً وَ لاٰ تَفَرَّقُوا ؛ «و همگى به ريسمان خدا چنگ بزنيد و پراكنده نشويد». (آل عمران: 103)
همينگونه است آيۀ زير كه مىفرمايد:
وَ لاٰ تَنٰازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِيحُكُمْ (انفال:46)
و با هم نزاع نكنيد كه سُست شويد و مهابت شما از بين رود.
بديهى است كه هيچگونه تفرقه و پراكندگى مضرتر و زيانبارتر از تشتّت و اختلاف در مسير زندگى اجتماعى نيست.
همچنين آياتى كه به دفع تزاحم و اختلال از زندگى اجتماعى اشاره دارند به نوعى مردم را به مشاركت و تعاون