18 اثبات اين دو نكتۀ مهم، دلايل روشنى وجود دارد كه در اين مبحث به آنها پرداخته مىشود.
1. دستور مستقيم قرآنى
اوّلين، محكمترين و مهمترين دليل، دستور مستقيم قرآن به تعاون و مشاركت است؛ چنانكه مىفرمايد:
تَعٰاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوىٰ وَ لاٰ تَعٰاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوٰانِ (مائده: 2)
(همواره) در راه نيكى و پرهيزكارى به يكديگر كمك كنيد و (هرگز) در راه گناه و تعدّى همكارى ننماييد.
در اين آيۀ مباركه، خداوند از دو نوع تعاون در اسلام سخن مىگويد: يكى تعاون در الْبِرِّ ، يعنى نيكوكارى كه هر مسلمانى وظيفه دارد آن را شاهراه زندگى اجتماعى خويش قرار دهد و ديگرى در الْإِثْمِ وَ الْعُدْوٰانِ ، يعنى تعاون در رفتارهاى ناروا و ستمكارى كه اسلام مسلمانان را از آن نهى كرده است. 1
تعاون در الْبِرِّ زمانى امكانپذير است كه انسان مسلمان باتقوا و پرهيزكار باشد؛ در حقيقت «تقوا» مقدمۀ نيكوكارى است؛ زيرا تقوا پرهيزكردن از ظلم و ستم است.