82«ميسّر» از امام باقر(ع) نقل مىكند كه حضرت فرمود: «اگر در كتاب خدا فزونى و كاستى رخ نمىداد، حق ما بر انديشمندان پوشيده نمىماند».
مقصود از فزونى و كاستى، تحميل نظر و تفسير بر وجه غيرصحيح است؛ يعنى از روى عمد در مفهوم كلام خداى متعال بيفزايند يا از آن بكاهند يا بدون علم و هدايت الهى درباره آن نظر دهند كه از آن به «تفسير به رأى» تعبير مىشود. چه رسد به اينكه حقايق آن را كتمان كنند؛ زيرا اين كار، پايينآوردن جايگاه قرآن و فروكاستن از دلايل ارزشمند آن است. 1
اين معنا همان مقصود امامان( عليهم السلام ) از اين سخن است كه فرمودند: «ما
را در آن نامبرده مىيافتى». شواهد بسيارى در سخنان امامان اهلبيت( عليهم السلام ) وجود دارد كه بيان مىكند منظور از نامبردهشدن [در قرآن]، همان توصيف و تعريف است.
«مسعدة بن صدقه»، از امام باقر، از پدرش، از جدش( عليهم السلام ) نقل مىكند كه اميرمؤمنان(ع) فرمود:
آنان، يعنى خاندان پيامبر(ص)، را به نيكوترين مَثَلهاى قرآن نام نهيد. اين آب شيرين گوارايى است، آن را بياشاميد و اين آبى شور است، از آن بپرهيزيد. 2
عمر بن حنظله مىگويد:
از امام صادق(ع) درباره اين سخن خداوند عزوجل پرسيدم: