127«سيد مرتضى» مىگويد:
قرآن در دوران رسول خدا(ص) به صورت كنونى گردآورى و تأليف شده بود؛ زيرا در آن زمان همه قرآن حفظ و آموخته مىشد؛ بهگونهاى كه گروهى از صحابه براى حفظ آن تعيين شده بودند، و قرآن پيوسته بر رسول خدا(ص) عرضه و تلاوت مىشد و گروهى از صحابه، مانند عبدالله بن مسعود و ابى بن كعب و ديگران، بارها قرآن را نزد پيامبر(ص) ختم كردند و همه اين امور با اندك تأملى دلالت دارد كه قرآن بدون پراكندگى، گردآورى و مرتب شده بود.
بلخى در كتاب تفسير خود به نام «جامع علم القرآن» طبق نقل «سيدبن طاووس» در كتاب «سعد السعود» چنين مىگويد:
من در شگفتم از اينكه مؤمنان سخن كسى را بپذيرند كه مدعى است پيامبر(ص) قرآنى را كه بر امتش حجت است و دعوت و تبليغ و فرايضى كه از ناحيه پروردگارش آورده بر آن استوار است و دينى كه خدا او را براى تبليغ آن برانگيخته، به وسيله آن صحت مىيابد، بهصورت پراكنده در گوشه و كنار رها كند و آن را گرد نياورد و نگاهدارى نكند و كيفيت قرائتش را تعيين نكند، و در حال اختلاف قرائت چه چيزى از قرائت آن جايز و چه چيزى جايز نيست، و در اعراب و مقدار آن، و تأليف سورهها و آيههايش تحكيم نبخشد. اين توهم درباره مسلمانى عادى صحيح نيست؛ چه رسد به فرستاده پروردگار جهانيان(ص).